Η σειρά αυτή των φωτογραφιών μου, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια προσπάθεια προσέγγισης ανθρώπινων στιγμών που τις περισσότερες φορές γίνεται υποσυνείδητα. Μια προσπάθεια που συνεχίζεται.

Παρατηρώντας τους ανθρώπους από κάποια απόσταση αισθάνομαι ότι αποστασιοποιούμαι και ότι γίνομαι πιο αντικειμενικός πιο ελεύθερος!
Ο μεγάλος ορίζοντας η πληρέστερη εικόνα του χώρου, σου δημιουργεί μια απαράμιλλη αίσθηση αρμονίας και φόρμας … μια ηρεμία. Έτσι πολλές φορές σου δημιουργείται η αίσθηση της αλλαγής χρόνου με άλματα προς το παρελθόν ή το μέλλον.
Η δύναμη της φωτογραφίας για μένα βρίσκεται στη συμμετρία, στη σαφήνεια και στη λιτότητα, για να δημιουργήσει στην θέαση της συναισθήματα, αφηγήσεις και να θυμίσει μουσικές και ποιήματα που έχουμε ακούσει ή διαβάσει. Να καταφέρει να αναδείξει τα βιώματα του φωτογράφου να φέρει στην επιφάνεια τις μνήμες του, γιατί η φωτογραφία είναι ο «καταγραφέας» τους.

Δεν πιστεύω και ούτε προσπαθώ με τις φωτογραφίες μου να «φτιάξω» κάποιο έννοια (concept) πιο πολύ με ενδιαφέρει
να δημιουργηθεί μια ατμόσφαιρα ένας σπινθήρας μέσα από το κάδρο της ή από ένα τμήμα του, που ίσως καταφέρει να προτρέψει τον θεατή να δημιουργήσει τις δικές του αφηγήσεις.
Να μας πάει σε ταξίδια που δεν περιμέναμε να πάμε.

Πολύ συχνά επιστρέφω στα μέρη όπου έχω πάει και φωτογραφίζω ξανά και ξανά, σε μια προσπάθεια να αποτυπώσω την «ιδανική» ατμόσφαιρα που θα ήθελα και που ίσως κάθε φορά να παρουσιάζεται διαφορετική αφού είναι εξαρτώμενη από την συναισθηματική και ψυχική κατάσταση που βρίσκομαι την συγκεκριμένη χρονική στιγμή και της σκηνής που φευγαλέα περνάει μπροστά στα μάτια μου.

Προσπαθώ λοιπόν να προσεγγίσω το θέμα μου με ένα αφαιρετικό τρόπο, βάζοντας όσο το δυνατόν λιγότερα στοιχεία στην σύνθεση του κάδρου απομονώνοντας μόνο το ουσιώδες, με την μεγαλύτερη δυνατή αντικειμενικότητα, έτσι ώστε να φέρω τον άνθρωπο στο επίκεντρο, γνωρίζοντας πως πολλές φορές αυτό ίσως να είναι … μια ψευδαίσθηση!
Να βλέπω εκεί που οι λέξεις σωπαίνουν,
φωτογραφίζοντας τις.