Kada fotografišemo ne samo da želimo da zaustavimo i sačuvamo trenutak od proticanja u vremenu, fotografišući mi pokušavamo da umnožimo trenutak, jer svaki put kada pokažemo fotografiju nekome taj neko svojom interpretacijom umnožava trenutak koji smo mu pokazali. Na taj način fotografija pravi krugove na površini toka vremena, ona uznemirava linearni tok proticanja i dozvoljava da trenutak postoji daleko od mesta i momenta u kome je nastao. Interpretirajući trenutak koji gledamo na fotografiji onaj ko ga interpretira dopušta mu da postane deo njegove stvarnosti na koji će se ukoliko zatreba osloniti skoro jednako koliko i na trenutke koje je doživeo.
Opisujući i prepričavajući kroz fotografiju godinu koja prolazi često mi se dogodi da mi među sakupljenim fotografijama promaknu trenuci koji glasno viču želju da budu umnoženi. Na kraju svake godine krenem u veliku potragu da među svim sakupljenim fotografijama pronađem upravo takve trenutke koji su neopravdano zanemareni. Do tada nigde objavljeni, oni su godinu dana čekali kao neka intimna tajna, a intimni su i po tome što posle godinu dana birajući baš tih 30 trenutaka ja neizbežno otkrivam deo svoje ličnosti koju ti trenuci privlače a koja se formirala upravo u toku te godine.
Kada biramo trenutke koje beležimo najslikovitije izražavamo to koliko nas zapravo čine dragi ljudi sa kojima komuniciramo. Jer svaki put kada delimo trenutak isto kao i kada izgovaramo misao, imamo želju da neko do koga nam je stalo prepozna nešto bitno, zanimljivo i lepo.