Van eind oktober 2008 tot begin maart 2009 verbleef ik enkele maanden in Afghanistan. Daar schreef ik, teruggeworpen op mijzelf, al deze gedichten. Ze zijn me zeer dierbaar.



Samuel Vriezen over Aan een ster/ she argued: "Yo, waar de fuck ben ik?" vraagt Ton van 't Hof in Aan een ster/ she argued. "Ik wil enkel daar geraken waar ik eigenlijk reeds ben." Dit is de tijd van de embedded journalist, maar de werkelijkheid staat steeds meer op ongemakkelijke afstand. En dat terwijl wij er middenin zitten, in de werkelijkheid van oorlogen die om onheldere redenen en op duistere manieren worden gevochten, en, op het thuisfront, van Geerten Wildersen die frisse winden laten waaien door het boekverbrandingsdebat. Aan zo'n werkelijkheid ontsnap je niet en tegelijk krijg je er geen grip op. "De omringende wereld verdwijnt niet/ maar treedt tegemoet in een er-de-weg-niet-meer-in-weten// naar het vliegveld van Tasjkent [...]" En wat te doen als zelfs de engelen een militair tenue aantrekken en buiken openrijten? Van 't Hof wil in het woord geloven. Hij tast naar houvast door grondig te lezen en te herschrijven wat hij leest. De dichter hanteert een grote verscheidenheid aan strategieën, en veroorzaakt zo een vaak hilarisch en tegelijk gruwelijk amalgaam van ranzige internettaal, existentiële filosofie, persoonlijke ontboezemingen, en de grote onthutsende komedieschrijvers van de avant-garde. Het eindigt zeer persoonlijk, in de Kamer van de dichter: een catalogus van alle leesbare tekst gevonden in zijn vertrek in Afghanistan, waarbij poëzie en medicijnen op gelijk niveau staan. Hier wordt de afstand tot de werkelijkheid minutieuzer dan ooit in kaart gebracht. Aan een ster/ she argued is voor iedereen die kranten leest een noodzakelijk supplement.