O encoro de Belesar rematouse no ano 1963, momento a partir do cal a auga do Miño abandonou o discorrer áxil polo fondo do val e comezou a cubrilo. Creouse un pantano artificial e calmo no que quedaron somerxidas milleiros de hectáreas de ribeiras, vales, aldeas e bosques. Por mor dunhas obras no ano 2011 procédese a valeiralo 48 anos despois, deixando á vista todo o que as augas conxelaron no seu día. Por un breve período de tempo aparecen de novo espazos e pegadas que compoñen unha paisaxe fosilizada.

Hai achádegos cotiás: vales, camiños, adegas, cepas...; hai obras singulares: capelas, pontes, caneiros, castros...; hai lembranzas de acá e de máis alá: árbores condenadas a morrer en pé, fondos pozos sen auga, lápidas con nome, lápidas sen nome...; hai lixo, hai especies autóctonas e hai especies invasoras e hai, sobre todo, paisaxe.

Estas imaxes non son unha cartografía do encoro nin un inventario do asolagado. Hai omisións e hai repeticións, simplemente trato de reflectir unha paisaxe dende un punto de vista persoal.